In elkaars verlengde?

De private sectoren in Nederland en België worden in kaart gebracht aan de hand van empirische gegevens op basis van vakliteratuur, interviews en observaties. Op welke manier gaan private speurders te werk? Hoe verzamelen ze informatie? Van welk soort bronnen maken ze gebruik? Wat gebeurt er vervolgens met die gegevens? Werken ze samen met andere instanties en zo ja, met welke?

De onderzoekers stellen vast dat er meer overeenkomsten dan verschillen zijn in gehanteerde methoden en modus operandi van private veiligheidsinstanties in België en Nederland. De grootste verschillen betreffen de wet- en regelgeving die in België veel strikter zijn dan in Nederland, de grotere drempels voor ex-politiefunctionarissen in België om in een private veiligheidsonderneming aan het werk te mogen en de belangrijke rol van de Belgische vakbonden als 'waakhond' voor de belangen van werknemers die onderwerp zijn van intern disciplinair onderzoek. Wat verder opvalt, is dat de grenzen tussen verschillende particuliere instanties in Nederland vervagen, terwijl in België, mede als gevolg van strakkere regelgeving, juist scherpe scheidslijnen bestaan tussen de afzonderlijke beroepsgroepen.

De verschillen tussen de private veiligheidsinstanties en de politie zijn, uiteraard, veel groter. Dit laat zich voor een niet onbelangrijk deel verklaren door verschillen in formele en materiële positie. De 'finaliteit' in casu doelstellingen lopen uiteen: de politie is dadergericht en werkt vaak reactief, de private sector is klantgericht en werkt voor een groot deel preventief.
De onderzoekers zijn van mening dat, hoewel de twee sectoren meer dan tot nog toe het geval is van elkaar kunnen leren en profiteren van uitwisseling van informatie waar dit de wet niet overtreedt. Er zou beter gebruik gemaakt zou kunnen worden van elkaars 'producten'.

‍