Omgaan met conflictsituaties

Het betreft een evaluatief onderzoek naar het optreden van politiemensen in een drietal (potentiële) conflictsituaties met als achterliggende vraag in hoeverre daarbij sprake is van 'good practises'. Het onderzoek focust op een drietal praktijksituaties: omgang met psychisch gestoorden, uitgaanspubliek en probleemjongeren. Naast langdurige observaties vormden een uitgebreide literatuurstudie en een aantal groepsgesprekken en expertmeetings de belangrijkste onderzoeksmethoden. Het veldwerk is verricht in een 12-tal bureaus in 10 regiokorpsen, wat de studie redelijk representatief maakt voor Nederland.

De uitkomsten belichten aan de ene kant wordt de huidige praktijk van het politieoptreden, en eventuele achterliggende motieven, ('feit') en geeft aan de andere kant een meer normatieve schets van wat op basis van alle gebruikte bronnen, aangemerkt zou kunnen worden als een 'good practise' ('norm'). Met betrekking tot de uitvoeringspraktijk concluderen de onderzoekers dat in het algemeen geen nauwelijks sprake is van planmatig en doordacht optreden. Er leven wel denkbeelden over goede werkwijzen, maar die worden nauwelijks systematisch uitgewisseld, laat staan samengebracht in een soort van beroepsmatige standaard. Ook koppels van agenten blijken nauwelijks te communiceren over hun interventie strategie, noch voorafgaand aan, noch tijden of na afloop van een optreden. De geobserveerde praktijk levert dus weinig aanknopingspunten voor het benoemen van good practises. Wat dit betreft vallen de onderzoekers terug op de literatuur en op gevoerde groepsgesprekken.

Daaruit wordt een aantal '(generieke) randvoorwaarden' voor goed en verantwoord optreden gedestilleerd. Dat gebeurt in termen van 'competenties' en 'handelingsregels' van medewerkers en leiders bijvoorbeeld, die de praktijk weinig concrete handvatten bieden.