Samenwerking en netwerken in de lokale veiligheidszorg

De zorg voor de lokale veiligheid is de afgelopen jaren steeds meer een gezamenlijke verantwoordelijkheid van politie en andere publieke en private partijen geworden. Het ontstaan van zogeheten lokale veiligheidsnetwerken geeft daaraan uitdrukking. Van de politie wordt verwacht dat zij deelneemt aan deze netwerken die op uiteenlopende terreinen zijn ontstaan zoals in woonwijken, op bedrijventerreinen, rond scholen of in uitgaansgebieden.

In dit rapport wordt een achttal samenwerkingsverbanden nader onder de loep genomen. Beschreven wordt hoe ze in de praktijk ontstaan en functioneren, welke partijen welke rol vervullen, welke belemmeringen daarbij optreden en welke resultaten worden geboekt. Daarnaast wordt dieper ingegaan op een aantal meer fundamentele vraagstukken dat hierbij speelt zoals de verdeling van verantwoordelijkheden, de regievoering en (grenzen van) informatie-uitwisseling.
Het blijkt dat de politie in de praktijk een belangrijke voortrekkersrol vervult in lokale veiligheidsnetwerken. Maar die rol komt onder druk te staan als gevolg van de heroriëntatie van de politie op haar kerntaken en de resultaatverplichtingen die de prestatiecontracten opleggen. Tegelijk blijken gemeenten vaak onmachtig om de regierol op zich te nemen. Interne verkokering en gebrek aan afstemming en visie zijn daarvoor belangrijke belemmeringen. Het gevolg is dat de samenwerking in de lokale veiligheidszorg aan dynamiek en effectiviteit maar ook draagvlak dreigt te verliezen. De auteurs concluderen dan ook dat om de deelname van bijvoorbeeld burgers en ondernemers te waarborgen, het nodig is dat zowel politie als gemeente zich blijven inzetten voor en in lokale samenwerkingsverbanden.

Het rapport bevat leerzame informatie voor niet alleen politie en lokaal bestuur, maar alle 'partners' bij een integrale aanpak van lokale veiligheidsvraagstukken.