Tussen complexiteit en slagvaardigheid

In dit verkennende onderzoek wordt in beeld gebracht hoe de “dynamiek in veiligheidsnetwerken” in de lokale veiligheidszorg er in de praktijk uitziet. Hiertoe wordt met behulp van enkele eerdere onderzoeken naar veiligheidsnetwerken een aantal voorwaarden voor het goed functioneren van samenwerkingsverbanden opgesteld dat dient als analysekader. Deze voorwaarden hebben betrekking op de zogenaamde drive, de inhoudelijke richting, het organisatiemandaat van de betrokken deelnemers, de operationele eenheid die overeen moet komen, de normatieve balans en de instrumentele afstemming.

Vervolgens wordt geïnventariseerd welke formele algemene veiligheidsnetwerken en jeugdveiligheidsnetwerken in de Indische Buurt in Amsterdam actief zijn. Hoe zij in de praktijk functioneren en met elkaar samenwerken wordt nader onderzocht aan de hand van drie case-studies:

het pesten van een homoseksuele man die daar de lokale TV over heeft ingelicht met alle persaandacht van dien, een criminele / overlastgevende jongen van 17 waar vele instanties (met veel dynamiek maar zonder regie) mee bezig zijn en de aanpak van een verslaafde man die overlast veroorzaakt in een pand. In het laatste geval voldoet het betrokken veiligheidsnetwerk voor een groot deel aan de voorwaarden voor ‘slagvaardigheid’. Niettemin wordt niet echt effectief ingegrepen. Waarschijnlijk doordat er geen goede communicatie plaatsvindt met de omwonenden wordt er echter dusdanig weinig formeel geklaagd dat bij de betrokken instanties het gevoel van urgentie ontbreekt en men daarom niet kiest voor rigoureuze maatregelen zoals uithuiszetting.

De overallconclusie van de onderzoekers is dat de praktijk weerbarstiger en complexer is dan de (in de literatuur beschreven) papieren werkelijkheid van veiligheidsnetwerken. Een link leggen naar het ‘voetbalmodel’ van Boutellier bleek niet goed mogelijk.