Van 'alles mag' naar 'zero tolerance'

De auteur heeft zich gebogen over het vraagstuk van ofwel policy transfer ofwel ‘beleidsontlening’: de introductie in eigen land en vertaling in de eigen politiepraktijk van aansprekende nieuwe concepten van politiezorg die elders, veelal in Angelsaksische landen, zijn ontwikkeld. Centraal daarbij staat het concept van Zero Tolerance Policing zoals dat, met kennelijk succes, in New York is ontwikkeld en in praktijk gebracht. De weerklank en toepassing die het in ons land heeft gevonden wordt geschetst aan de hand van inzichten en ervaringen van een aantal sleutelpersonen. Het beeld dat daaruit oprijst wordt gecontrasteerd met de implementatie van een ander concept dat veel weerklank heeft gevonden, en dat wel als een soort van ‘tegenhanger’ wordt beschouwd, namelijk Community Policing.

De auteur beschouwt de opkomst en populariteit van Zero Tolerance in het bredere verband van veranderende maatschappelijke opvattingen over de taak van de politie en de voortdurende zoektocht naar de juiste balans tussen een meer repressieve en meer sociaal-preventieve politiezorg. Hij knoopt daar de waarschuwing aan vast het politiebeleid in de toekomst niet te veel te stoelen op modieuze concepten en korte termijn oplossingen. Wat dit betreft kan geleerd worden van de ervaringen die zijn opgedaan in de UK.